Songtekst
We skipped a light fandango,
Turned cartwheels 'cross the floor.
I was feeling kind of seasick,
But the crowd called out for more.
The room was humming harder,
As the ceiling flew away.
When we called out for another drink,
The waiter brought a tray.
And so it was that later,
As the miller told his tale,
That her face at first just ghostly,
Turned a whiter shade of pale.
She said there is no reason,
And the truth is plain to see
That I wandered through my playing cards,
And would not let her be
One of sixteen vestal virgins
Who were leaving for the coast.
And although my eyes were open,
They might just as well have been closed.
And so it was later,
As the miller told his tale,
That her face at first just ghostly,
Turned a whiter shade of pale.
Vertaling
We overgeslagen een lichte Fandango,
Gedraaide cartwheels steek de 'vloer.
Ik voelde me soort van zeeziek
Maar de menigte riep om meer.
De kamer was harder zoemen,
Zoals het plafond vloog weg.
Toen we opgeroepen wordt voor een andere drank,
De ober bracht een dienblad.
En zo was dat later,
Als de molenaar zijn verhaal vertelde,
Dat haar gezicht op het eerste net spookachtige,
Gedraaide een wittere schaduw van bleek.
Ze zei dat er geen reden is,
En de waarheid is duidelijk te zien
Dat ik dwaalde door mijn speelkaarten,
En zou het niet laten haar te zijn
Een van de zestien Vestaalse maagden
Wie waren die naar de kust.
En hoewel mijn ogen waren open,
Ze kunnen net zo goed zijn afgesloten.
En zo was het later,
Als de molenaar vertelde zijn verhaal,
Dat haar gezicht op het eerste net spookachtige,
Gedraaide een wittere schaduw van bleek.